اولین بانوی عکاس لیگ برتر فوتبال مردان ایران را بشناسید
×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  یکشنبه - ۲۹ مهر - ۱۳۹۷  
false
false

خبرنگاری و عکاسی ورزشی در ایران برای زنان با محدودیت هایی همراه است. ساده ترینش اینکه همیشه برای ورود به سالن ها مشکل دارند. اما این مشکل در رشته فوتبال حادتر از سایر حوزه هاست. خبرنگار زنی که فوتبال می نویسد، نمی تواند سر تمرین برود، نمی تواند بازی ها را از نزدیک ببیند و در بهترین حالت گاهی می تواند در هتل محل استقرار تیم ها حاضر شود. عکاس ها که شرایطشان سخت تر هم هست، چون قطعا نمی توانند از راه دور هیچ تصویری ثبت کنند؛ کاری که البته این بار انجام شد. هفته پیش بود که تیم های ذوب آهن و نساجی قائمشهر با هم بازی داشتند؛ بازی ای که فرصتی شد تا برای نخستین بار در چند سال اخیر یک زن عکاس بتواند از لیگ فوتبال مردان عکاسی کند؛ البته نه در داخل زمین که از بالای پشت بام. با پریسا پورطاهریان درباره این تجربه و حس وحالی که به قول خودش استرس و خوشحالی توأمان بود، گفت وگو کردیم. این یک تصمیم ناگهانی بود یا اینکه از قبل برایش برنامه ریزی کرده بودی؟ از خیلی وقت پیش به این موضوع فکر می کردم حالا که نمی توانیم وارد ورزشگاه شویم چه راه دیگری برای عکاسی کردن وجود دارد. تا زمانی که عکس های صعود تیم نساجی را دیدم. در آن تصاویر چهره برخی زنان تماشاگر و طرفدار نساجی را دیدم که بالای پشت بام و تراس برخی خانه ها رفته اند و از آنجا بازی تیمشان را تماشا می کنند. به نظرم رسید که این بهترین فرصت است تا خودم هم بتوانم عکاسی کنم. برای همین هم قائمشهر را انتخاب کردی؟ استادیوم های مختلف را بررسی کردم و دیدم بین آنها ورزشگاه قائمشهر به واسطه اینکه خانه های اطرافش نزدیک تر به استادیوم هستند، شرایط بهتری دارند. از سایر همکارانم هم درباره فضای آنجا پرس وجو کردم و در نهایت ظهر روز پنجشنبه راهی شدم. اما اوضاع آنجا آن قدری که تصور می کردی، راحت نبود؟ نه واقعا. از آنجایی که نساجی تازه صعود کرده بود، شرایط امنیت ویژه تری داشت و دور زمین هم فنس کشیده بودند تا دید کمتر شود. همه نیمه اول را دنبال جایی بودم تا بتوانم از آن زاویه عکاسی کنم. تا جایی که زنگ درِ خانه ها را می زدم تا یک فضای خوب برای کارم مهیا شود. نیمه اول تمام شد اما من هنوز ناکام مانده بودم.

در همین شرایط بودی که یکی از اهالی قائمشهر به کمکت آمد؟ بله. واقعا خوش شانس بودم. مردی که انبار سوپرمارکتش دقیقا پشت دروازه تیم ذوب آهن بود این امکان را برایم مهیا کرد که بالای پشت بام بروم و آنجا عکاسی کنم. چنین شرایطی برای عکاسی راحت بود؟ اصلا راحت نبود. یک درخت بزرگ روبه رویم بود و به واسطه اینکه در استادیوم نبودم، حس می کردم همه جا تاریکی محض است. نیمه اول را از دست داده بودم و مدتی فکر می کردم فرصت زیادی ندارم. ضمن اینکه خیلی نگران بودم و استرس این را داشتم که هر لحظه یکی سر برسد و من را به پایین ببرد و اجازه ادامه عکاسی نداشته باشم. با همه این شرایط توانستی عکس های خوبی بگیری؟ همه سعی ام را کردم. مدام به خودم می گفتم وقت زیادی نداری و حتی نباید یک صحنه را هم از دست بدهی. بدون توقف فلش می زدم و همه تلاشم را می کردم تا عکس های خوبی بگیرم. از عکاسی در آن شرایط چه احساسی داشتی؟ همه حس ها با هم ادغام شده بود. همان قدر که خوشحال بودم، همان قدر هم وضعیتم برایم عجیب بود. به همان اندازه هیجان داشتم. برخی گفتند ناراحت کننده است یک زن عکاس برای کارش مجبور شود این کار را بکند، اما راستش خودم ناراحت نبودم. قطعا دوست داشتم مثل عکاس های مرد به راحتی در جایگاه خودم بروم و عکاسی کنم، اما همین که یک قدم برای مطالبه و حقم برداشته بودم و تا حدی در رسیدن به آن هم موفق بودم، حس خوبی به من می داد. می خواهی به این شکل عکاسی کردن از فوتبال مردان ادامه دهی؟ درباره اش فکر می کنم، اما هنوز تصمیم نهایی نگرفته ام. مشکل اینجاست که همه شهرها این امکان را ندارند و از محل های مسکونی دور هستند. ولی قطعا دنبال راه های دیگری هم می روم. به نظرت چه زمانی تو و سایر زنان عکاس می توانند وارد ورزشگاه شوند و حرفه شان را به شکل عادی و طبیعی دنبال کنند؟ من همیشه خوشبین هستم و سال گذشته هم فکر می کردم امسال قطعا برای بازی داربی همه زنان وارد ورزشگاه می شوند. کمی زمان می برد، اما به نظرم دیگر به آن روز نزدیک شده ایم.

شرق

true
برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.


true