×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

 .::.  اخبار منتشر شده : 0 خبر

بیماری فیستول مقعدی تونل کوچکی است، که بین انتهای روده و پوست نزدیک مقعد (جایی که مدفوع از بدن خارج می شود) ایجاد می شود. این بیماری معمولاً در نتیجه عفونت در نزدیکی مقعد ایجاد شده و باعث تجمع چرک (آبسه) در بافت مجاور می شود. هنگامی که عفونت تخلیه می شود، می تواند یک کانال یا تونلی کوچک را به جای بگذارد که این همان فیستول است.

فیستول مقعدی می تواند علائم ناخوشایندی مانند ناراحتی، درد، ترشحات عفونی و تحریک پوست را ایجاد کند و معمولاً به خودی خود بهبود نمی یابد. بنابراین در بیشتر موارد جراحی توصیه می شود.

علل فیستول مقعدی

اکثر فیستول های مقعدی بعد از آبسه مقعد ایجاد می شوند. اگر پس از تخلیه چرک، آبسه به درستی بهبود نیابد، ممکن است، فیستول مقعد ایجاد شود. برای اطلاعات بیشتر در مورد بیماری آبسه مقعد، به این صفحه مراجعه کنید.

علل کمتر شایع فیستول مقعدی عبارتند از:

  • بیماری کرون : یک بیماری طولانی مدت که در آن سیستم گوارشی ملتهب می شود
  • دیورتیکولیت : عفونت کیسه های کوچک که می تواند از کنار روده بزرگ (کولون) بیرون بزند.
  • هیدرآدنیت چرکی : یک بیماری پوستی طولانی مدت که باعث آبسه و زخم می شود.
  • عفونت با سل (TB)  یا HIV
  • عارضه جراحی در نزدیکی مقعد

علائم فیستول مقعدی

علائم فیستول مقعدی، می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • تحریک پوست در اطراف مقعد
  • یک درد ثابت و ضربان دار که ممکن است هنگام نشستن، حرکت کردن، مدفوع یا سرفه بدتر شود.
  • ترشحات بدبو از نزدیک مقعد
  • دفع چرک یا خون هنگام مدفوع
  • تورم و قرمزی در اطراف مقعد
  •  درجه حرارت بالا (تب)
  • آبسه مقعد
  • مشکل در کنترل حرکات روده (بی اختیاری روده)

انتهای فیستول ممکن است به صورت سوراخی در پوست نزدیک مقعد شما قابل مشاهده باشد، اگرچه ممکن است مشاهده این زخم برای خود بیمار دشوار باشد.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علائم فیستول مقعدی را دارید، به پزشک عمومی مراجعه کنید. ممکن است پزشک بخواهد مقعد را معاینه کند و انگشت خود را به آرامی داخل آن قرار دهند (معاینه رکتوم) تا علائم فیستول را بررسی کنند.

اگر پزشک عمومی تشخیص فیستول دهد، احتمالاً شما را به یک متخصص به نام جراح کولورکتال برای آزمایش‌های بیشتر برای تایید تشخیص و تعیین مناسب‌ترین درمان ارجاع دهد.

روشهای تشخیص ممکن است، شامل موارد زیر باشد:

  • معاینه فیزیکی رکتوم
  •  پروکتوسکوپی، در این روش از یک تلسکوپ ویژه با یک نور در انتهای آن برای مشاهده داخل مقعد استفاده می شود.
  • اسکن اولتراسوند، اسکن ام  آر  آی یا سی تی اسکن

درمان فیستول مقعدی

فیستول مقعدی معمولاً نیاز به جراحی دارد، زیرا اگر درمان نشود به ندرت بهبود می یابد. چندین روش مختلف  برای جراحی وجود دارد. بهترین گزینه درمان بستگی به موقعیت فیستول و اینکه آیا این فیستول یک کانال است یا در جهات مختلف منشعب می شود، دارد. گاهی اوقات ممکن است برای کمک به تعیین بهترین درمان نیاز به معاینه اولیه از ناحیه تحت  بیهوشی عمومی داشته باشید.

هدف از جراحی التیام فیستول و در عین حال اجتناب از آسیب به ماهیچه های اسفنکتر است، اسفنکتر حلقه ماهیچه ای است که مقعد را باز و بسته می‌کنند، کنترل حرکات روده بر عهده این ماهیچه است.

گزینه های اصلی جراحی عبارتند از:

جراحی لیزر

درمان فیبر لیزری با تابش اشعه شامل استفاده از یک پرتو لیزر کوچک برای مهر و موم کردن فیستول است. در حال حاضر بهترین روش بی خطر و قطعی برای درمان فیستول است. در این روش تنها با تابش اشعه داخل فیستول را سوزانده و از بین می برند. با انجام لیزر میتوان از بافت مقعد و ماهیچه های آن محافظت نمود. به این ترتیب بیمار از عوارضی مثل عفونت، درد، بی اختیاری و .. در امان خواهد بود.

فیستولوتومی (جراحی سنتی فیستول)

رایج ترین نوع جراحی فیستول مقعدی فیستولوتومی است. این روش شامل بریدن تمام طول فیستول برای باز کردن آن

فیستولوتومی معمولاً فقط برای فیستول هایی مناسب است که از عضلات اسفنکتر عبور نمی کنند، زیرا خطر بی اختیاری در این موارد کمتر است.

اگر جراح مجبور باشد قسمت کوچکی از عضله اسفنکتر مقعد را در طول عمل قطع کند، تمام تلاش خود را برای کاهش خطر بی اختیاری انجام می دهد.

در مواردی که خطر بی اختیاری بیش از حد بالا در نظر گرفته شود، ممکن است روش دیگری به جای آن توصیه شود.

در این روش تمام طول فیستول با استفاده از تیغ جراحی باز شده و قطع میشود. جراحی معمولاً برای درمان فیستول مقعدی ضروری است زیرا معمولاً به خودی خود بهبود نمی یابند. بسیاری از افراد پس از جراحی باید یک شب را در بیمارستان بستری شوند.

روش‌های seton (ستون)

در این روش یک تکه نخ جراحی به نام ستون را در فیستول قرار داده می‌شود. این درمان معمولاً به جهت کاهش عفونت زخم، قبل از درمان های جراحی انجام میشود.

 اگر فیستول از بخش قابل توجهی از عضله اسفنکتر مقعد عبور کند، جراح ممکن است در ابتدا قرار دادن ستون را توصیه کند. این نخ باعث تخلیه عفونت می شود و به التیام  این بیماری کمک می کند، در حالی که نیازی به برش ماهیچه های اسفنکتر نیست.

روش فلپ پیشرفته

اگر فیستول از ماهیچه های اسفنکتر مقعدی عبور کند و انجام فیستولوتومی خطر زیادی برای ایجاد بی اختیاری دارد، ممکن است یک روش فلپ پیشرفته در نظر گرفته شود.

این روش شامل بریدن یا خراش دادن فیستول و پوشاندن سوراخی آن با استفاده از فلپ بافتی که از داخل راست روده گرفته شده است، می‌شود. میزان موفقیت این روش کمتر از فیستولوتومی است، اما از نیاز به برش عضلات اسفنکتر مقعد جلوگیری می کند.

ابلیشن آندوسکوپی

در این روش از یک آندوسکوپ (لوله ای با دوربین در انتهای آن) در فیستول قرار می گیرد و یک الکترود از داخل آندوسکوپ عبور داده می شود و برای مهر و موم کردن فیستول استفاده می شود. فرسایش آندوسکوپی به خوبی کار می کند و هیچ نگرانی جدی در مورد ایمنی آن وجود ندارد.

چسب فیبرین

درمان با چسب فیبرین در حال حاضر تنها گزینه غیر جراحی فیستول مقعدی است. این روش شامل تزریق چسب به فیستول توسط جراح است. چسب به مهر و موم شدن فیستول و ترغیب آن به بهبودی کمک می کند. تزریق چسب فیبرین معمولاً در بیمارستان و تخت بیهوشی کامل انجام میشود.

به طور کلی نسبت به فیستولوتومی برای فیستول های ساده موثر نیست و نتایج ممکن است طولانی مدت نباشد، اما ممکن است گزینه مفیدی برای فیستول هایی باشد که از عضلات اسفنکتر مقعد عبور می کنند زیرا نیازی به برش ندارند.

 عوارض

  خطرات و عوارض بستگی به مواردی مانند محل قرارگیری فیستول و روش درمان دارد. خطرات اصلی عبارتند از:

  • عفونت : ممکن است نیاز به یک دوره آنتی بیوتیک داشته باشد. موارد شدید ممکن است نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشند
  • عود فیستول : فیستول گاهی اوقات علیرغم جراحی عود می کند.
  • بی اختیاری روده : بی اختیاری یک خطر بالقوه در اکثر انواع درمان فیستول مقعدی است.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.