دوگانه “نظام” و “مسئولان نظام” سالهاست که در ادبیات سیاسی به شکل آزاردهنده ای به چشم می خورد.
بانیان این دوگانه ابتدا از “نظام” یک موجود متصلب یکدنده ، در ذهن ها می سازند که همه ویژگیهای مثبت را در خود دارد و از آن سوی، مسئولان همین نظام را افرادی واداده، غیرمقاوم و سازشکار جلوه می دهند. دز این تعریف، نظام و مسئولان دو واقعیت از هم جدا و گاهی در تباین و تضاد با هم قرار دارند.
گرچه نمونه های متعددی می توان برای این دوگانه سازی برشمرد اما نمونه اخیر آن کاملا ملموس است.
بعد از جنگ 12 روزه و همچنین جنگ 40روزه، مذاکراتی میان ایران و امریکا انجام شده است. مانند همیشه یک عده موافق مذاکره و گروهی مخالف آنند. قطع نظر از اینکه حق با کدام طرف است، از سوی یک جریان خاص چنین القا می شود که گفتمان “نظام” مقاومت(بخوانید جنگ) است اما پاره ای از مسئولان دیپلماسی کشور بدنبال مذاکره و حل و فصل اختلافات از طریق گفت وگو هستند. این جریان به عمد در پی برساخت این ذهنیت است که مذاکره یعنی تسلیم . و از طرفی مقاومت یعنی بسته نگاه داشتن تنگه هرمز و شلیک به ناوهای امریکایی و ممانعت از تردد کشتی ها و گسترش دامنه نزاع به کشورهای منطقه و…
حال آنکه واقعیت در این میان مظلوم واقع شده است. چه مذاکره و چه جنگ، هر دو یک خاستگاه تصمیم گیری داردو آن شورایعالی امنیت ملی است که مصوباتش با تصویب رهبرانقلاب قابلیت اجرا دارد. همچنین این شوراست که تعیین می کند چه زمانی مقاومت و جنگ صورت گیرد و در چه مقطعی مذاکره انجام شود . ضمن اینکه مصوبات شورا تا کنون بصورت اجماعی بوده و به امضای همه اعضا رسیده است.
در واقع هر آنچه که مسئولان انجام می دهند، اراده نظام است. اینکه گفته شود “نظام” دنبال مقاومت است و مثلا آقایان قالیباف و عراقچی دنبال مذاکره اند یاوه ای بیش نیست و القای چنین افتراقی، جز ایجاد دشمنی و کینه در افکار عمومی بهره دیگری ندارد. اگر قرار است رویکرد نظام مبارزه و جنگ باشد تصمیم نظام است و اگر قرار به دیپلماسی است باز هم اراده نظام است ولاغیر.
ثبت دیدگاه