اواخر سال ۱۴۰۳ گزارش یک درگیری مرگبار به پلیس اعلام شد. پس از حضور مأموران و بررسیهای اولیه مشخص شد که پسری به نام نادر با ضربه چاقو، مرد ۶۵ سالهای به نام محمود را به قتل رسانده و از محل جنایت گریخته است.
با دستور قضایی جسد محمود به پزشکی قانونی منتقل شد و مأموران تحقیقات شان را برای روشن شدن ابعاد پرونده آغاز کردند.
پسر ۱۹ ساله مقتول در توضیح ماجرا به پلیس گفت: «نادر از اقوام دور و یکی از رفقای من بود. چند روز قبل با او به یک سالن رفتیم و روی دستهایمان خالکوبی کردیم. از آنجا که خانوادهام بشدت با این کار مخالف بودند با دیدن تتو خیلی ناراحت شدند و پدرم از من توضیح خواست و من هم به او گفتم با حرفهای نادر ترغیب به انجام این کار شدم. پدرم عصبانی شد و به خانه آنها رفت و به او اعتراض کرد و در نهایت موضوع با وساطت دوستان و همسایهها فیصله پیدا کرد. فردای آن روز نادر به همراه چند نفر به جلوی خانه ما آمدند و بار دیگر دعوا شروع شد و در نهایت او با چاقو ضربهای به گردن پدرم زد و بعد هم همه آنها گریختند.»
پسر دیگر مقتول نیز گفت: «در خانواده ما تتو زدن اصلاً قابل قبول نیست. روزی که پدرم متوجه شد برادرم روی دست هایش تتو زده خیلی عصبانی شد.» با دستگیری متهم و اعتراف به قتل پرونده برای رسیدگی به شعبه ۱۳ دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.
در دادگاه چه گذشت؟
در ابتدای جلسه اولیای دم درخواست قصاص کردند. پس از آن متهم به جایگاه رفت و گفت: «من اتهامم را قبول دارم. اما به واقع روز حادثه ما برای درگیری و قتل به آنجا نرفته بودیم. چون ما با خانواده محمود نسبت دور فامیلی داریم به جلوی خانه شان رفتم تا از محمود دلجویی کنم و کدورتی باقی نماند، اما به محض اینکه رسیدیم محمود شروع به فحاشی کرد و من هم نتوانستم خودم را کنترل کنم با چاقو ضربهای به گردنش زدم. همان موقع فهمیدم چه اشتباهی کردم و از ترسم فرار کردم.»
قاضی پرسید: «آیا شما پسر مقتول را برای تتو زدن فریب داده بودی؟»
متهم جواب داد: «او خودش دوست داشت که تتو بزند. اما جوری وانمود کرد که انگار من مجبورش کرده بودم. من هیچکس را فریب ندادم.»
با پایان اظهارات متهم قضات برای صدور رأی وارد شدند.
ثبت دیدگاه