×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

 .::.  اخبار منتشر شده : 26 خبر

به نقل از متااورگانون؛ مطالعات اپیدمیولوژیک نشان می دهد که عفونت های ویروسی در کشورهای توسعه یافته شایع ترین علت بیماری های حاد است که نیازی به بستری شدن ندارد. در کشورهای در حال توسعه، بیماری های ویروسی نیز تلفات سنگینی در مرگ و میر و ناتوانی دائمی، به ویژه در میان نوزادان و کودکان دارند. بیماری های ویروسی نوظهور مانند بیماری های ناشی از اچ آی وی (HIV)، ویروس ابولا و هانتا ویروس و اخیرا کووید ۱۹به طور مرتب ظاهر می شوند.

اکنون که آنتی‌بیوتیک‌ها به‌طور مؤثر اکثر عفونت‌های باکتریایی را کنترل می‌کنند، عفونت‌های ویروسی تهدیدی نسبتاً بزرگ‌تر و کمتر کنترل‌شده برای سلامت انسان هستند. برخی داده‌ها نشان می‌دهند که دامنه وسیع بیماری‌های ویروسی تثبیت‌شده به زودی ممکن است به سایر بیماری‌های جدی انسانی مانند دیابت نوجوانی، آرتریت روماتوئید، اختلالات عصبی و ایمونولوژیک مختلف و برخی تومورها گسترش یابد.

ویروس ها می توانند تمام اشکال حیات (باکتری ها، گیاهان، تک یاخته ها، قارچ ها، حشرات، ماهی ها، خزندگان، پرندگان و پستانداران) را آلوده کنند. با این حال، این بخش فقط ویروس هایی را پوشش می دهد که قادر به ایجاد عفونت های انسانی هستند.

مانند سایر میکروارگانیسم ها، ویروس ها ممکن است در انتخاب طبیعی گونه های جانوری نقش داشته باشند. یک مثال مستند، انتخاب طبیعی خرگوش‌های مقاوم به ویروس میکسومای بدخیم در طی چندین اپیدمی است که عمداً برای کنترل جمعیت خرگوش در استرالیا ایجاد شده‌اند. شواهد غیرمستقیم نشان می دهد که همان نقش انتخابی را ویروس آبله در انسان ایفا کرده است.

یکی دیگر از مکانیسم‌های احتمالی، اگرچه اثبات نشده، که توسط آن ویروس‌ها ممکن است بر تکامل تأثیر بگذارند، وارد کردن مواد ژنتیکی ویروسی به سلول‌های حیوانی با مکانیسم‌هایی شبیه به مکانیسم‌هایی است که انتقال ژن توسط باکتریوفاژها را کنترل می‌کنند. به عنوان مثال، ژن‌های رتروویروس غیر بیماری‌زا که در ژنوم جوجه‌ها یا موش‌ها ادغام شده‌اند، مقاومت در برابر عفونت مجدد توسط رتروویروس‌های بدخیم مرتبط ایجاد می‌کنند. همین رابطه ممکن است برای رتروویروس‌های انسانی نیز وجود داشته باشد، زیرا رتروویروس‌های ایجادکننده لوسمی انسانی گزارش شده‌اند.

ویروس ها عوامل کوچک و درون سلولی هستند که قادر به تکثیر در خارج از سلول میزبان نیستند (انگلی اجباری درون سلولی). ویروس مونتاژ شده (ویریون) فقط شامل یک نوع اسید نوکلئیک (RNA یا DNA) و در ساده‌ترین ویروس‌ها، یک پوشش پروتئینی (کپسید) محافظ است.

اسید نوکلئیک حاوی اطلاعات ژنتیکی لازم برای برنامه‌ریزی ماشین‌های مصنوعی سلول میزبان برای تکثیر ویروسی است. پوشش پروتئینی دو وظیفه اصلی را انجام می دهد: اول اینکه از نوکلئیک اسید در برابر خطرات محیطی خارج سلولی مانند نوکلئازها (تخریب کننده های ماده ژنتیکی) محافظت می کند. دوم، اجازه اتصال ویریون به غشای سلول میزبان را می دهد که بار منفی آن (غشای سلولی) یک اسید نوکلئیک برهنه (بار الکتریکی اسید ماده ژنتیکی کنفی است) را دفع می کند. هنگامی که ژنوم ویروسی به درون سلول نفوذ کرد و در نتیجه سلول میزبان آلوده شد، تکثیر ویروس عمدتاً به ماشین آلات سلول میزبان برای انرژی و نیازهای مصنوعی بستگی دارد.

اجزای مختلف ویریون (ویروس کامل عفونی) به طور جداگانه در داخل سلول سنتز می شوند و سپس برای تشکیل ذرات ویروسی مونتاژ می شوند. این نوع از تکثیر منحصر به ویروس ها است و آنها را از سایر انگل های کوچک، اجباری و درون سلولی متمایز می کند. ساختار اصلی ویروس ها ممکن است به آنها اجازه دهد که به طور همزمان سازگار و انتخابی باشند.

بسیاری از ژنوم های ویروسی به قدری سازگار هستند که پس از نفوذ به غشای سلولی در شرایط آزمایشی، تکثیر ویروس تقریباً در هر سلولی ممکن است رخ دهد. از سوی دیگر، ویروس های دست نخورده آنقدر انتخابی هستند که اکثر ویریون ها می توانند تنها طیف محدودی از انواع سلول را آلوده کنند. این گزینش پذیری عمدتاً به این دلیل وجود دارد که نفوذ اسید نوکلئیک معمولاً به واکنش خاصی نیاز دارد تا پوشش به غشای سلول میزبان و برخی از اجزای خاص داخل سلولی بچسبد.

اگرچه برخی از ویروس ها ممکن است برخی از اشکال عفونت خاموش را در سلول ها ایجاد کنند، اما تکثیر آنها معمولاً باعث آسیب یا مرگ سلولی می شود. با این حال، از آنجایی که ویروس ها برای بقای خود باید به بقای میزبان بستگی داشته باشند، تمایل به ایجاد عفونت های خفیف دارند که در آن مرگ میزبان بیشتر یک انحراف است تا یک پیامد معمولی. استثناهای قابل توجه ویروس ابولا، هانتاویروس و ویروس هاری هستند.

ویروس ها در بین میکروارگانیسم ها در وابستگی شدیدشان به سلول میزبان متمایز هستند. از آنجایی که یک ویروس باید در سلول میزبان رشد کند، ویروس باید همراه با میزبانش در پاتوژنز، اپیدمیولوژی، دفاع میزبان یا درمان مشاهده شود. ارتباط دو طرفه بین ویروس و میزبان آن شرایط خاصی را برای پاتوژنز(بیمری زایی) به وجود می آورد. برای مثال، راینوویروس ها به دمایی بیش از ۳۴ درجه سانتیگراد نیاز دارند. این نیاز رشد آن‌ها را فقط به سلول‌هایی در لایه بیرونی خنک مخاط بینی محدود می‌کند و در نتیجه از گسترش آن به سلول‌های عمیق‌تر که در آن دما بالاتر است، جلوگیری می‌کند.

قرار گرفتن ویروس در داخل سلول اغلب از ویروس در برابر برخی از مکانیسم های ایمنی میزبان محافظت می کند. در عین حال، این مکان، ویروس را به دلیل وابستگی آن به ماشین‌های پروتئین سازی سلول میزبان آسیب‌پذیر می‌کند، که ممکن است حتی با تغییرات فیزیکی و شیمیایی ظریف ناشی از عفونت ویروسی (مانند التهاب، تب، تغییرات گردش خون و اینترفرون) تولید ویروس تحت تاثیر قرار گیرد.

خواص اپیدمیولوژیک به شدت به ویژگی های ارتباط بین ویروس-میزبان بستگی دارد. به عنوان مثال، برخی از ویروس های منتقله از بندپایان برای تکثیر در حشرات به محدوده باریکی از دما نیاز دارند. در نتیجه، این ویروس ها تنها در شرایط فصلی و جغرافیایی خاصی یافت می شوند. سایر شرایط محیطی تعیین کننده قابلیت انتقال ویروس ها در ذرات معلق در هوا و مواد غذایی است.

ویروس ها اهداف دشواری برای شیمی درمانی هستند زیرا آنها فقط در سلول های میزبان تکثیر می شوند و عمدتاً از بسیاری از فرآیندهای بیوسنتزی سلول میزبان استفاده می کنند. شباهت فرآیندهای هدایت‌شده توسط میزبان و هدایت‌شده توسط ویروس، یافتن عوامل ضدویروسی خاص برای اعمال تأثیر بیشتر بر تکثیر ویروس در سلول‌های آلوده نسبت به عملکرد سلول‌های میزبان غیر آلوده را دشوار می‌کند. با این حال، به طور فزاینده ای آشکار می شود که هر ویروس ممکن است چند مرحله خاص تکثیر داشته باشد که ممکن است به عنوان اهدافی برای عوامل شیمی درمانی بسیار انتخابی و با دقت مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، استفاده صحیح از چنین داروهایی مستلزم شناخت کامل اهداف مناسب، بر اساس تشخیص صحیح و درک دقیق مکانیسم‌های تکثیرکننده ویروس مهاجم است.

آگاهی از مکانیسم های پاتوژنتیکی (بیماری زایی) که به وسیله آن ویروس وارد بدن می شود، انتشار می یابد و از بدن خارج می شود نیز برای تشخیص و درمان صحیح بیماری و پیشگیری از انتشار در محیط حیاتی است. درمان موثر با ایمونوگلوبولین حاوی آنتی بادی مستلزم دانستن این است که چه زمانی ویروس نسبت به آنتی بادی حساس است (مثلاً در هنگام انتشار و ورود ویروس به سلول)، زمانی که ویروس به سلول های هدف وارد می شود ، آنتی بادی ها کمتر مؤثر هستند. بسیاری از واکسن های موفق مبتنی بر دانش بیماری زایی و دفاع ایمنی بوده اند. ملاحظات مشابه بر درمان با اینترفرون حاکم است.

واضح است که عفونت های ویروسی یکی از سخت ترین مشکلاتی است که یک پزشک باید با آن مواجه شود. متأسفانه، برخی از این مشکلات هنوز راه حل های رضایت بخشی ندارند، اگرچه پیشرفت های شگرفی در طول چند دهه اخیر حاصل شده است. بسیاری از جنبه های ویروس شناسی پزشکی اکنون درک شده اند، برخی دیگر به تدریج در حال روشن شدن هستند، و بسیاری دیگر هنوز مبهم هستند. آگاهی از خصوصیات ویروس ها و روابطی که آنها با میزبان خود برقرار می کنند برای بررسی موفقیت آمیز و مدیریت بالینی فرآیندهای پاتولوژیک آنها بسیار مهم است.

حقایقی درباره ایدز

اچ آی وی (HIV) چیست؟

HIV مخفف ویروس نقص ایمنی انسانی است. این ویروس است که باعث ایدز می شود. هنگامی که فردی به اچ آی وی (HIV) آلوده می شود، ویروس وارد بدن می شود و سپس عمدتاً در گلبول های سفید خون – سلول های ایمنی که به طور معمول از ما در برابر بیماری محافظت می کنند – ساکن می شود و تکثیر می شود.

ایدز (AIDS) چیست؟

ایدز مخفف سندرم نقص ایمنی اکتسابی است.

همانطور که HIV در یک فرد آلوده رشد می کند، به سلول های ایمنی خاص آسیب می رساند یا آنها را می کشد، سیستم ایمنی را ضعیف می کند و فرد را در برابر عفونت ها و بیماری های مختلف از ذات الریه گرفته تا سرطان آسیب پذیر می کند.

تنها زمانی که فرد مبتلا به HIV شروع به تجربه یک یا چند مورد از این شرایط کند یا مقدار قابل توجهی از سلول های ایمنی خود را از دست بدهد، به ایدز تشخیص داده می شود.

چگونه بفهمم که به اچ آی وی (HIV) آلوده شده ام؟

چند روز پس از عفونت، برخی از افراد ممکن است علائم خفیف و موقتی شبیه آنفولانزا یا غدد متورم مداوم داشته باشند. حتی اگر ظاهر و احساس سلامتی داشته باشید، ممکن است آلوده شده باشید.

تنها راه برای اطلاع از وضعیت اچ آی وی خود، انجام آزمایش ایدز (HIV) است.

آیا می توان از روی ظاهر تشخیص داد که فردی HIV یا ایدز دارد یا خیر؟

شما نمی توانید با نگاه کردن به کسی بفهمید که آیا او به HIV آلوده است یا ایدز دارد. یک فرد مبتلا می تواند کاملا سالم به نظر برسد.

افراد آلوده به اچ آی وی (HIV) چقدر سریع به ایدز مبتلا می شوند؟

در بسیاری از افراد به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال علائم را نشان نمی دهند و تعداد کمی برای مدت طولانی تری بدون علائم باقی می مانند.

تشخیص زودهنگام و درمان نقش مهمی در جلوگیری از HIV ایفا می کند. داروهای ضد رتروویروسی امروزی آنقدر مؤثر هستند که اکثر افراد مبتلا به HIV زندگی طولانی و نسبتاً سالمی دارند.

چند نفر در جهان با اچ آی وی (HIV) زندگی می کنند؟

بیش از ۳۸ میلیون نفر در سراسر جهان با HIV زندگی می کنند. بسیاری از آنها نمی دانند که آلوده هستند و ممکن است ویروس را به دیگران منتقل کنند. در ایالات متحده، تقریباً ۱.۲ میلیون نفر مبتلا به HIV زندگی می کنند و تقریباً ۳۷۰۰۰ آمریکایی هر ساله تشخیص داده می شوند.

تخمین زده می شود که حدود ۱۳ درصد از افراد مبتلا به HIV در ایالات متحده نمی دانند که آلوده هستند.

اچ آی وی (HIV) چگونه منتقل می شود؟

فردی که مبتلا به اچ آی وی است، ویروس را در مایعات بدن از جمله خون، مایع منی، ترشحات واژن و شیر مادر حمل می کند. عفونت HIV جدید زمانی ایجاد می شود که ویروسی از این مایعات با سلولی که مستعد عفونت است مواجه شود. معمولا HIV از طریق:

  • رابطه جنسی محافظت نشده (اعم از واژینال یا مقعدی) با فردی که HIV دارد.
  • رابطه جنسی دهانی محافظت نشده با فردی که HIV دارد. موارد بسیار کمتری از انتقال HIV به رابطه جنسی دهانی نسبت به مقاربت واژینال یا مقعدی نسبت داده می شود، اما تماس دهانی و تناسلی خطر ابتلا به HIV را به همراه دارد.
  • استفاده مشترک از سوزن ها، سرنگ ها یا سایر تجهیزات تزریق با فردی که مبتلا به HIV است. HIV می تواند در سرنگ های استفاده شده برای یک ماه یا بیشتر زنده بماند. به همین دلیل است که افرادی که مواد مخدر تزریق می‌کنند، هرگز نباید از سرنگ‌ها یا تجهیزات آماده‌سازی دارو استفاده مجدد یا مشترک داشته باشند. این شامل سوزن‌ها یا سرنگ‌هایی است که برای تزریق داروهای قانونی و غیرقانونی و همچنین انواع دیگر سوزن‌ها، مانند سوزن‌هایی که برای سوراخ کردن بدن و خالکوبی استفاده می‌شوند، استفاده می‌شود.
  • انتقال از مادر به کودک در دوران بارداری، زایمان یا شیردهی. هر زنی که باردار است یا قصد باردار شدن را دارد باید آزمایش HIV انجام دهد. امروزه انتقال از مادر به نوزاد در سال به چند مورد کاهش یافته است، زیرا زنان باردار به طور معمول برای HIV آزمایش می شوند. کسانی که آزمایش آنها مثبت است می توانند داروهایی برای جلوگیری از انتقال HIV به جنین یا نوزاد خود دریافت کنند. اگر در اوایل بارداری برای اچ‌آی‌وی درمان شود، خطر انتقال اچ‌آی‌وی در یک زن به نوزادش می‌تواند ۱ درصد یا کمتر باشد. پس از زایمان، او می تواند با اجتناب از شیردهی از انتقال HIV به نوزادش جلوگیری کند، زیرا شیر مادر حاوی HIV است.

اچ آی وی (HIV) چگونه منتقل نمی شود؟

  • HIV از طریق غذا یا هوا (مثلاً از طریق سرفه یا عطسه) منتقل نمی شود.
  • هرگز موردی وجود نداشته است که فردی توسط یکی از اعضای خانواده، خویشاوند، همکار یا دوست از طریق تماس های معمولی یا روزمره مانند استفاده مشترک از ظروف غذاخوری یا وسایل حمام، یا از طریق در آغوش گرفتن یا بوسیدن، آلوده شده باشد.
  • غربالگری منبع خون برای HIV عملاً خطر عفونت از طریق انتقال خون را به حداقل رسانده است. و به دلیل اقدامات احتیاطی دقیق پزشکی، نمی توانید از طریق خون دادن در بانک خون یا سایر مراکز جمع آوری خون تاسیس شده، HIV را دریافت کنید.
  • هیچ مورد مستندی از انتقال HIV از طریق سایر مایعات بدن مانند عرق، اشک، استفراغ و ادرار وجود ندارد. پشه ها، کک ها و سایر حشرات HIV را منتقل نمی کنند.

اگر تحت درمان ضد اچ آی وی (HIV) باشم و از نظر ویروسی سرکوب شده باشم، می توانم HIV را منتقل کنم؟

در سال های اخیر، داده های علمی در مورد اثربخشی درمان ضد رتروویروسی به عنوان وسیله ای برای جلوگیری از انتقال یا اکتساب HIV به طور قابل توجهی تکامل یافته است. در واقع، به جایی رسیده است که در جولای ۲۰۱۹، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) موضع خود را در مورد این موضوع روشن کرد و در وب سایت خود اعلام کرد:

برای افرادی که به سرکوب ویروسی دست می یابند و آن را حفظ می کنند، عملاً هیچ خطری برای انتقال HIV به شریک جنسی HIV منفی خود وجود ندارد. این به یک تخمین اثربخشی ۱۰۰٪ برای مصرف منظم ART طبق تجویز و دستیابی و حفظ سرکوب ویروسی است.

به عبارت دیگر، درمان ضد رتروویروسی، زمانی که طبق تجویز برای دستیابی به سرکوب پایدار ویروسی مصرف شود، خطر انتقال HIV به شریک غیر آلوده را به طور کامل از بین می برد.

آیا برخی از افراد بیشتر از دیگران در معرض خطر ابتلا به عفونت اچ آی وی (HIV) هستند؟

درگیر شدن در انواع خاصی از رفتارها – مانند داشتن رابطه جنسی محافظت نشده یا استفاده مشترک از تجهیزات تزریق مواد مخدر – خطر ابتلا به HIV را افزایش می دهد.

در ایالات متحده، ۶۶٪ از تمام عفونت های جدید HIV در مردان همجنس گرا و سایر مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند (MSM) رخ می دهد، حتی اگر آنها تنها ۲٪ از جمعیت ایالات متحده را تشکیل دهند.

آمریکایی های آفریقایی تبار که تنها ۱۳ درصد از جمعیت را تشکیل می دهند، ۴۲ درصد از کل عفونت های جدید HIV را تشکیل می دهند. تقریباً از هر ۵ تشخیص جدید HIV در ایالات متحده ۱ مورد در جوانان ۱۳ تا ۲۴ ساله است.

حدود یک چهارم آمریکایی های مبتلا به HIV زن هستند. در واقع، احتمال ابتلای زنان به HIV از طریق رابطه جنسی واژینال با مردان آلوده حداقل دو برابر بیشتر از بالعکس است.

آیا باید هر شخص برای اچ آی وی (HIV) آزمایش بدهد؟

اگر از نظر جنسی فعال هستید یا مواد مخدر تزریقی می کنید، باید در اسرع وقت آزمایش دهید.

بقا و سلامت طولانی مدت افراد مبتلا به HIV با شروع زودتر درمان HIV به طور قابل توجهی بهبود می یابد. انجام آزمایش و شروع درمان زودتر به این معنی است که می توانید در زمانی که مهم است، از سلامت خود محافظت کنید.

اگر HIV مثبت هستید، می‌توانید اقدامات احتیاطی لازم را برای محافظت از دیگران در برابر آلوده شدن انجام دهید، مانند استفاده مداوم از کاندوم. همچنین اگر به روش صحیح مصرف شود، داروی درمان HIV (ART) هر روز مقدار HIV (به نام “بار ویروسی”) در خون و سایر نقاط بدن را به سطوح بسیار پایین کاهش می دهد. به این “سرکوب ویروسی” می گویند. علاوه بر اینکه برای سلامت کلی یک فرد HIV مثبت خوب است، سرکوب ویروسی به طور موثری شانس انتقال ویروس به شریک زندگی را از بین می برد.

اگر HIV مثبت و باردار هستید، می دانید که مصرف ART را هر روز به روش صحیح شروع کنید. اگر در اوایل بارداری برای HIV درمان می‌شوید، خطر انتقال اچ‌آی‌وی به نوزادتان می‌تواند ۱ درصد یا کمتر باشد. پس از زایمان، می توانید با اجتناب از شیردهی از انتقال HIV به کودک خود جلوگیری کنید، زیرا شیر مادر حاوی HIV است.

چگونه می توانم خطر ابتلا به اچ آی وی (HIV) را از طریق تماس جنسی کاهش دهم؟

اگر از نظر جنسی فعال هستید، با انجام رابطه جنسی ایمن از خود در برابر HIV محافظت کنید. در صورت استفاده صحیح و مداوم، کاندوم در جلوگیری از انتقال HIV بسیار موثر است. اما به یاد داشته باشید:

هر بار که رابطه جنسی دارید از محافظت استفاده کنید و تعداد شرکای جنسی خود را محدود کنید.

فقط از کاندوم لاتکس استفاده کنید.

فقط از روان کننده های مبتنی بر آب استفاده کنید. کاندوم های لاتکس وقتی با روان کننده های روغنی یا نفتی مانند وازلین یا لوسیون دست ترکیب شوند، عملاً بی فایده هستند.

استفاده از الکل یا مواد مخدر تفریحی را محدود کنید، که می تواند قضاوت عاقلانه شما را مختل کند.

آیا ارتباطی بین اچ آی وی (HIV) و سایر عفونت های مقاربتی وجود دارد؟

انجام رابطه جنسی ایمن به شما کمک می کند تا از سایر عفونت های مقاربتی (STIs) جلوگیری کنید، که می تواند خطر ابتلا و انتقال HIV را افزایش دهد.

افراد HIV مثبتی که به STI دیگری آلوده هستند، احتمال بیشتری دارد که ویروس را از طریق رابطه جنسی منتقل کنند. و افراد HIV منفی که به STI دیگری آلوده می شوند، حداقل دو تا پنج برابر بیشتر از یک فرد غیر آلوده به HIV از طریق تماس جنسی با یک فرد HIV مثبت مبتلا می شوند.

در صورت انجام خالکوبی یا سوراخ کردن بدن، آیا باید نگران اچ آی وی (HIV) باشم؟

اگر قصد دارید خالکوبی کنید یا قسمتی از بدن خود را سوراخ کنید، حتما به یک متخصص واجد شرایط مراجعه کنید که از تجهیزات استریل استفاده می کند. ابزارهای یکبار مصرف که در پوست نفوذ می کنند باید یک بار استفاده شوند و سپس دور ریخته شوند. ابزارهای قابل استفاده مجدد که به پوست نفوذ می کنند باید بین مراجعه کنندگان کاملا تمیز و استریل شوند.

آیا درمانی برای اچ آی وی/ ایدز وجود دارد؟

امروزه تعدادی دارو برای درمان اچ آی وی/ایدز موجود است که سلامتی را آسان تر از همیشه می کند.

بسیاری از افراد مبتلا به HIV می توانند روزانه یک قرص مصرف کنند که حاوی ترکیبی از درمان ضدرتروویروسی بسیار فعال به نام ART است. زمانی که ART طبق دستور مصرف شود، می‌تواند میزان HIV را در خون به سطوح غیرقابل تشخیص کاهش دهد و سلول‌های ایمنی بدن را قادر می‌سازد تا به سطوح طبیعی بازگردند. تعداد مرگ و میرهای مرتبط با ایدز به دلیل درمان های موثر و در دسترس به طور چشمگیری کاهش یافته است.

با این حال، حتی زمانی که مردم به خوبی به ART پاسخ می دهند، HIV را درمان نمی کند. و در حالی که ART امروزی می تواند به طور چشمگیری سلامت و رفاه افراد مبتلا به HIV را بهبود بخشد، آنها هنوز ممکن است با عوارض جانبی طولانی مدت درمان مانند بیماری قلبی و سایر اختلالات مواجه شوند.

آیا واکسنی برای پیشگیری از عفونت اچ آی وی (HIV) وجود دارد؟

با وجود ادامه تحقیقات فشرده، واکسنی برای پیشگیری یا حتی درمان HIV هنوز در دسترس نیست. تا آن زمان، سایر روش های پیشگیری از اچ آی وی، مانند انجام رابطه جنسی ایمن تر از طریق کاندوم، و استفاده از سرنگ های استریل، ضروری است.

حقایقی درباره هپاتیت

۵ ویروس وجود دارد که عمدتاً کبد را تحت تأثیر قرار می دهند: هپاتیت A، B، C، D و E.

همه آنها ویروس های مختلفی هستند و از طریق مسیرهای مختلف منتقل می شوند. هپاتیت A و E بیشتر از راه مدفوعی- دهانی منتقل می شوند و با رعایت بهداشت دست و تهیه دقیق غذا قابل پیشگیری هستند. هپاتیت A در جوامع کره ای شایع تر است و همچنین با واکسن قابل پیشگیری است. هپاتیت B از طریق خون و مایعات بدن، هپاتیت C بیشتر از طریق خون منتقل می شود. هپاتیت D فقط در افراد آلوده به هپاتیت B رخ می دهد.

هپاتیت A

هپاتیت A یک بیماری عفونی حاد کبدی است که توسط ویروس هپاتیت A (HAV) ایجاد می شود. این بیماری از طریق مدفوع – دهان بسیار قابل انتقال است. هپاتیت A اغلب بدون علامت یا خفیف است، به ویژه در کودکان زیر پنج سال، اما شدت آن با افزایش سن افزایش می یابد.

نسبت مورد مرگ و میر پایین است (۰.۱-۰.۳٪)، اما ممکن است بیشتر (۱.۸٪) در بزرگسالان بالای ۵۰ سال یا افراد مبتلا به بیماری های مزمن کبدی باشد. یک واکسن ایمن و موثر در دسترس است، اما اگر یک بار به طور طبیعی آلوده شده باشید، مصونیت مادام العمر خواهید داشت.

هپاتیت B

هپاتیت B یک بیماری کبدی است که در نتیجه عفونت با ویروس هپاتیت B (HBV) ایجاد می شود و از طریق تماس با مایعات بدن یا محصولات خونی آلوده منتشر می شود. علائم می تواند بسیار متفاوت باشد و بسیاری از کسانی که آلوده می شوند هرگز هیچ علامتی ندارند. واکسن های ایمن و موثری در دسترس هستند که سطوح بالایی از محافظت را ارائه می دهند.

کسانی که به طور مزمن به HBV مبتلا می شوند (از ۳۰٪ در کودکان تا کمتر از ۵٪ در بزرگسالان) در معرض خطر بیشتری از عواقب جدی هستند: سیروز کبدی (۲۵٪) و سرطان (۵٪). علاوه بر این، آنها ممکن است به عنوان یک مخزن برای ادامه انتقال بیماری عمل کنند.

هپاتیت C

هپاتیت C یک بیماری کبدی است که در اثر عفونت با ویروس هپاتیت C (HCV) ایجاد می شود و عمدتاً از طریق تماس پوست شکسته با خون عفونی به دست می آید. تا به امروز هیچ واکسنی علیه هپاتیت C موجود نیست.

هپاتیت C اغلب توسط افرادی منتقل می شود که با استفاده از سوزن های آلوده مشترک مواد مخدر تزریق می کنند. اگر در شرایط غیراستریل انجام شود، انتقال ممکن است از طریق خالکوبی، سوراخ کردن بدن و طب سوزنی نیز رخ دهد.

اکثر افراد مبتلا به عفونت حاد هپاتیت C هیچ علامتی ندارند. افرادی که به هپاتیت C مزمن مبتلا می شوند نیز ممکن است هرگز علائمی نداشته باشند. حدود ۳۰ درصد از افراد مبتلا به هپاتیت C مزمن دچار آسیب کبدی می شوند و تعداد کمی از آنها به سرطان مبتلا می شوند. هپاتیت C به عنوان عامل اصلی سرطان کبد و پیوند کبد در نظر گرفته می شود.

هپاتیت E

هپاتیت E یک عفونت حاد یا مزمن با ویروس هپاتیت E (HEV) است. در اروپا، بیشتر عفونت ها به صورت محلی و بدون علامت هستند. عفونت‌های حاد باعث ایجاد هپاتیت خود محدود شونده می‌شوند، اما می‌توانند در بیماران دچار نقص ایمنی با خطر ابتلا به سیروز شدید کبدی مزمن شوند. HEV همچنین مرتبط با سایر سندرم های بالینی توصیف شده است.

هپاتیت E عمدتاً یک بیماری مشترک بین انسان و دام است که مخزن آن در خوک ها یا گراز وحشی است. عفونت از طریق مصرف گوشت خوک آلوده و پخته نشده یا دیگر گوشت خوک یا محصولات شکار منتقل می شود.

بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در جهان با هپاتیت ویروسی زندگی می کنند

کمتر از ۲۰ درصد افراد مبتلا به این ویروس از ابتلای خود به این ویروس آگاه هستند. نرخ شیوع هپاتیت در سراسر جهان متفاوت است، برخی از مناطق دارای نرخ بالای هپاتیت B بیش از ۱۰٪ هستند. نرخ بالاتر هپاتیت B در افراد مسن‌تر دیده می‌شود که قبل از در دسترس بودن برنامه‌های واکسیناسیون متولد شده‌اند.

بیش از ۱.۵ میلیون نفر سالانه بر اثر هپاتیت ویروسی جان خود را از دست می دهند

بسیاری از افراد تا مراحل بسیار پایانی بیماری از تشخیص خود بی اطلاع هستند و اغلب برای نجات بسیار دیر هستند. علل مرگ عبارتند از نارسایی حاد کبد، اما شایع ترین علت مرگ سرطان کبد است. افرادی که از وضعیت خود آگاه نیستند، که به عنوان «قاتل خاموش» توصیف می‌شوند، ممکن است تنها زمانی علائم داشته باشند که بیماری بسیار پیشرفته باشد و گزینه‌های درمانی بسیار محدود باشد. مهم است که وضعیت خود را بدانید!

پیشگیری از هپاتیت در از بین بردن هپاتیت ویروسی نقش اساسی دارد

واکسن‌ها هم برای هپاتیت B و هم برای هپاتیت A موجود است. واکسن هپاتیت B اکنون بخشی از برنامه واکسیناسیون دوران کودکی است که از بدو تولد شروع می‌شود. تزریق آن برای افراد در هر سنی بی خطر است، حتی در دوران بارداری. همه افراد باید واکسینه شوند. وضعیت خود را بدانید و در صورت عدم محافظت واکسینه شوید

هپاتیت B و هپاتیت C از طریق خون منتقل می شوند

از به اشتراک گذاشتن سوزن/سرنگ، تیغ و مسواک خودداری کنید. به اشتراک گذاشتن وعده های غذایی، در آغوش گرفتن خانواده و دوستان خود بی خطر است. انگ و تبعیض قابل قبول نیست. اگر هر گونه نگرانی دارید با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید.

هپاتیت B، C و D می تواند منجر به بیماری مزمن کبد، سیروز و سرطان کبد شود

بسیاری از افراد می توانند بدون اینکه متوجه باشند کبدشان آسیب دیده است، به زندگی سالم و طبیعی ادامه می دهند. ضروری است که اگر در معرض خطر هستید، به طور منظم به پزشک خود مراجعه کرده و معاینه شوید. مراقبت از خود نیز بسیار مهم است، علاوه بر واکسن زدن، از مصرف الکل زیاد خودداری کنید و سیگار نکشید، مراقب باشید از مصرف داروهایی که باعث آسیب کبدی می شود خودداری کنید. روی یک رژیم غذایی سالم تمرکز کنید، ورزش کنید و لاغر بمانید.

هپاتیت B قابل درمان است

درمان، برای کسانی که به آن نیاز دارند، به شکل قرص خوراکی در دسترس است. اگر با هپاتیت B زندگی می کنید، پزشک شما بر اساس آزمایش خون، شرح حال و سایر نتایج آزمایش ارزیابی می کند که آیا به درمان نیاز دارید یا خیر. حتی اگر نیازی به درمان نداشته باشید، ممکن است بعداً به درمان نیاز داشته باشید. معاینات مادام العمر مورد نیاز است.

هپاتیت C قابل درمان است

افراد مبتلا به ویروس هپاتیت C – تایید شده با آزمایش PCR – واجد شرایط درمان هستند. قرص ها به مدت ۸ یا ۱۲ هفته مصرف می شوند و درمان بیش از ۹۵ درصد موارد را درمان می کند. در این مورد از پزشک خود بپرسید!!

مراقب سرکوب سیستم ایمنی باشید

اگر شرایط پزشکی دارید که نیاز به سرکوب سیستم ایمنی دارد، ممکن است در معرض خطر فعال شدن مجدد هپاتیت B (به معنای افزایش فعالیت ویروس در کبد) باشید. وضعیت خود را بدانید و از پزشک خود بپرسید.

افراد مبتلا به هپاتیت ویروسی می توانند در معرض افزایش خطر ابتلا به سرطان کبد باشند

غربالگری می تواند منجر به تشخیص زودهنگام و درمان درمانی شود. سرطان کبد شایع ترین علت مرگ در بیماران مبتلا به هپاتیت B است که بدون علامت است و تنها راه تشخیص زودهنگام آن غربالگری است. اگر هپاتیت B دارید، ممکن است نیاز به غربالگری داشته باشید. این ساده است، با استفاده از سونوگرافی به صورت شش ماهه. می تواند زندگی شما را نجات دهد. گروه‌های پرخطر شامل افراد مسن، مبتلا به بیماری پیشرفته (سیروز کبدی) و سابقه خانوادگی سرطان کبد هستند. درمان در دسترس است.

امروزه یکی از مطمئن ترین و دقیق ترین راه ها برای تشخیص بیماری های ویروسی انجام آزمایش های مختلف پزشکی است. با انجام آزمایش های مختلف از قبیل آزمایش های هپاتیت، آزمایش ایدز (HIV)، آزمایش پاپیلومای ویروسی (HPV) و غیره و تفسیر جواب این آزمایش ها می توان به سلامت بدن و یا تشخیص بیماری های ویروسی پی برد. جواب آزمایش ها معمولا به صورت یک سری اعداد و کلمات انگلیسی هستند که پزشک مربوطه با خواندن برگه آزمایش و تفسیر آن سلامت بدن و یا بیماری را تشخیص داده و درمان را شروع می کند. اگر می خواهید قبل از مراجعه به پزشک متخصص برگه آزمایشتان را خوانده و تفسیر کنید باید حتما به یک مرجع تخصصی و معتبر در این زمینه مراجعه کرده تا بتوانید به درستی جواب آزمایش ها را تفسیر کنید. البته که تفسیر دقیق تر جواب آزمایش حتما باید توسط پزشک متخصص انجام شود و در صورت نیاز برای درمان اقدام کرد.

همچنین می توانید با مراجعه به طبقه بندی بخش ویروس شناسی پزشکی در سایت متااورگانون به تفصیل در مورد ویروس های مهم و بیماری زا در انسان مطالب بسیار مفیدی را کسب نمایید. متااورگانون بزرگترین مرجع تخصصی آزمایشگاه در کشور است که اطلاعات بسیار مفید و معتبر در زمینه آزمایش های پزشکی را با بیانی ساده و قابل فهم ارائه می دهد که می توانید با مراجعه به وب سایت متااوگانون به آدرس https://metaorganon.com پاسخ هرگونه سوالات خود در زمینه آزمایش پزشکی را بیابید.

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.