آنچه امروز در اینترنت ایران میبینیم صرفا « اختلال » نیست ، بلکه نتیجهی یک بازطراحی ساختاری شبکه است که هدفش ایجاد اینترنتی ناپایدار ، فرساینده و کاملا قابلکنترل است.
در این معماری جدید ، کنترل از سطح اپلیکیشنها به لایه پروتکلها منتقل شده و با حذف پروتکلهای مقاوم مثل QUIC و استفاده از DPI چندلایه ، فیلترینگ هوشمندتر و کمهزینهتر اعمال میشود.
شبکه میتواند ظرف چند ساعت بین سه وضعیت « پایش » ، « تخریب فعال » و « محدودیت شدید » جابهجا شود تا هر لحظه سطح دسترسی کاربران تنظیم شود. با وجود این ، رمزگذاری پیامرسانهایی مثل تلگرام و واتساپ هنوز مانع شنود محتوای پیامهاست و تمرکز اصلی حاکمیت نه روی شناسایی مستقیم، بلکه روی کنترل مسیر ترافیک و فرسایش تجربه کاربر است.
در عمل ، ایران در حال حرکت به سمت مدلی شبیه « اینترنت کره شمالی با زیرساخت چینی » است.
ثبت دیدگاه